28 Days Later

“No, no. No, see this is a really shit idea. You know why? Because it’s really obviously a shit idea.”

Jim (Cillian Murphy) wordt wakker in een verlaten, geplunderd ziekenhuis, vier weken nadat hij er is opgenomen vanwege in een verkeersongeluk opgelopen verwondingen. Na wat rondstrompelen binnen het ziekenhuis, waar hij zijn zucht naar suiker stilt met blikjes Pepsi uit een vernielde cola-automaat, waagt hij zich buiten waar de wereld lijkt te zijn geëindigd terwijl hij in coma lag. De straten van Londen zijn verlaten en bedekt met afval en verlaten auto’s. Jim komt muren tegen gevuld met papiertjes van mensen die op zoek zijn naar vrienden en familieleden. Wanneer hij een kerk binnengaat (op de muur staat – misschien zelfs in bloed – de tekst “Repent / the end is / extremely / fucking / nigh”) vindt hij een stapel lijken op de kerkbanken en – wanneer hij geluid maakt – plotseling ook een paar stuiptrekkende, zombie-achtige figuren die meteen in de achtervolging gaan op hun nieuwe prooi. Jim ontsnapt aan zijn belagers met de hulp van twee nieuwe overlevenden, die de aanvallers met Molotov-cocktails verjagen.

Zo begint Danny Boyle’s spannende film 28 Days Later, althans na een proloog waar in het kort de oorzaak van dit scenario wordt verklaard. Blijkbaar heeft een groep dierenrechtenactivisten ingebroken in een laboratorium. Enkele van de proefdieren die zij vrijlieten waren besmet met een virus genaamd Rage (Razernij). Het vrijgekomen virus heeft zich vervolgens als een bosbrand over (in ieder geval) de Engelse bevolking verspreid.

De besmette mensen worden gereduceerd tot spastische, kannibalistische monsters binnen een minuut na besmetting, waardoor de niet-besmette personen vaak gedwongen zijn tot genadeloze, onmenselijke handelingen om zichzelf te beschermen. Boyle’s wezens zijn geen zombies in de ouderwetse zin van het woord, maar ze hebben wel dezelfde uitstraling: er zijn geen hogere menselijke functies meer, alleen nog maar de drift om te doden. Een andere belangrijke overeenkomst met bijvoorbeeld de zombiefilms van George Romero is dat de uiteindelijke vijanden van de overlevenden andere overlevenden zijn. Niets zo vernietigend voor de mens, als de mens zelf.

Wat structuur betreft is de film goed vormgegeven. Boyle slaagt erin te focussen op de ontwikkeling van de karakters van de hoofdpersonen (met name de volwassenwording van Jim) zonder het zicht op de actie te verliezen. Hij weerstaat de verleiding om te kiezen voor makkelijke opzetjes met bijbehorende pay-offs. In een ontroerende scène gaat Jim naar zijn ouderlijk huis en treft daar in bed zijn ouders aan, die blijkbaar met pillen zelfmoord hebben gepleegd. De tederheid waarmee de scène wordt gebracht maakt de impact van de actie-scenes des te groter.

Het belang van deze aanpak blijkt in het apocalyptische einde van de film. Onze hoofdpersonen hebben een weg gevonden naar een legerpost, waar volgens een radiouitzending een medicijn voor het virus beschikbaar zou zijn. Voedsel en wapens zijn er in overvloed, maar de soldaten hebben ieder moreel persepctief verloren. Zij zien hun nieuwgevonden vrouwelijke gasten niet als medemensen, maar als sexspeeltjes, bedoeld om hun verder inhoudsloos geworden levens richting te geven (één van de soldaten protesteert tegen deze behandeling, maar hij wordt door de anderen geëxecuteerd). Jim wordt in een soort Apocalyse Now-achtige setting herboren als redder van zijn vrienden.

De ontluisterende strekking van de film is dat hoewel de geïnfecteerde mensen de gehele samenleving uitmoorden, hun daden eigenlijk niet “slecht” te noemen zijn: hun handelingen zijn ongecontroleerd, gedreven door instincten; de ongeïnfecteerde mensen zijn de slechteriken: zij vermoorden elkaar uit hebzucht en egoïsme. Eén van de soldaten drukt in een gesprek de visie van de film heel aardig uit, wanneer men het heeft heeft over een terugkeer naar de “normale” samenleving, vóór het virus: “If the infection wipes us all out, THAT is a return to normality”

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *