Tijd voor een poema…

Al zes dagen lang trekt de Gelderlander, onvolprezen nieuwsgarend medium uit de regio, kolomvulling uit het feit dat stratenmakers per abuis een verkeerde kleur coating over vluchtheuvels heensmeerden. Gevolg: een deel der vluchtheuvels in de pulserende metropool van de regio heeft een frisse roze kleur. Iedereen is inmiddels al een keer of twee over deze vluchtheuvels heengeweest: er is geroepen dat het een publiciteitsstunt is in verband met een wielerwedstrijd voor vrouwen, er zijn parallelen getrokken met de ‘practical joke’ van de gemeente Tilburg over een speciale ‘homowijk’, GeenStijl en Powned (beide met een roze huisstijl) hebben kleine feestjes gevierd en de plaatselijke banketbakker presenteert gebakjes in vluchtheuvel-vorm.

Vanochtend bekijkt de onvolprezen Gelderlander weer een nieuwe invalshoek: wat als het allemaal een grapje was van de gemeente? Op zich snap ik de vraag, al impliceert het stellen ervan een totaal onbegrip voor de denkprocessen van de gemiddelde ambtenaar. Ik daag eenieder van mijn lezers uit zich een situatie te herinneren waarin een ambtenaar daadwerkelijk aantoonde enig gevoel voor humor te hebben. Maar goed, de vraag gesteld hebbende, dient zich de onmiddellijke oplossing voor om een betrokken ambtenaar te bellen en het te vragen. Indien de gebelde gemeentemedewerker, zojuist bruut wakker geschud door het binnenkomende telefoontje, ontkent dat het om een poging tot humor ging, is volgens mij de vraag beantwoord en is er derhalve geen artikel.

Zo niet de Gelderlander, waar het credo geldt: het gaat om de reis, niet om de bestemming. Waar een minder diepgravend medium zou hebben volstaan met een regel onder een foto: “Grapje? Nee!” of wellicht zelfs ervoor had gekozen geen artikel te plaatsen vanwege het ontbreken van een daadwerkelijke spanningsboog, gaat men aan de Winselingseweg voor de beschrijving van de leegte. En passant wordt alvast een volgende artikel aangekondigd door de verwijzing naar een familieband tussen een Wijchens wethouder en een lid van het organisatiecomité van de genoemde wielerwedstrijd. De gehele inhoud van dat komende stuk staat al in de laatste alinea van dit stukje journalistieke diarree, maar ik heb er alle vertrouwen in dat de Gelderlander daar alsnog twee kolommen uit gaat persen later deze week.

Het enige complot dat ik nog vermoed in deze roze kwestie, is dat één van de betrokken stratenmakers danwel iemand kent in de redactie van de Gelderlander, danwel zelf de schrijver van de stukjes is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *