Studenten met kloten…

Ik moet zeggen: ik mag ze wel, die bezettende studenten in Amsterdam. Al was het maar omdat ik er twintig jaar geleden (op de kop af) misschien zelf nog wel tussen was gaan zitten. Toen (we hebben het over midden jaren negentig) was ik lid van de studentenvakbond en de GroenLinkse jongeren-organisatie Dwars en demonstreerde ik nog wel eens mee als ik het ergens niet mee eens was.

De kritiek die de bezetters krijgen is voorspelbaar en spitst zich zoals bij elke studenten- of scholierendemonstratie toe op de vraag of de demonstranten niks beters te doen hebben. Het antwoord is natuurlijk dat je zou zeggen van wel, maar helaas komen de dames en heren niet aan die belangrijkere zaken toe omdat politici en schoolbestuurders dagelijks zitten te rommelen met hun geld en hun toekomst. We zijn het blijkbaar normaal gaan vinden, dat studenten geen beurs meer krijgen en dat collegegeld steeds hoger wordt. In het licht van die ontwikkeling komt het mij vreemd voor dat de studenten en scholieren niet mee mogen beslissen over de kwaliteit van hetgene waar ze geacht worden zelf duizenden euro’s in te investeren.

Als je als politieke partij of als kiezer vindt dat studenten zelf moeten betalen voor hun studie omdat het immers een investering in hun eigen toekomst is, okay dan, maar dan moet je zorgen voor een fatsoenlijk systeem waarbinnen de waarde van die investering (die in de tienduizenden euro’s loopt) bewaakt wordt. Daar komt bij dat bestuurders van hogescholen en universiteiten niet aansprakelijk zijn voor wanbeleid dat de waarde van de investering van hun studenten (hun klanten, zou je kunnen zeggen) te niet doet. Er bestaat een gerede kans dat je als student na vier jaar afstudeert en dat je diploma dan geen reet waard blijkt te zijn. Dat vond ik al bedenkelijk in de tijd dat studiefinanciering nog bestond, maar nu die is afgeschaft is het ronduit onacceptabel.

In het licht van het feit dat studenten en scholieren geen fatsoenlijke manier wordt geboden om invloed uit te oefenen op inhoud en kwaliteit van hun eigen opleidingstraject, kan ik niet anders dan acties toejuichen (mits daarbij geen geweld wordt gebruikt). Juist daarom ben ik blij dat men zich in Amsterdam niet met een kluitje het riet in heeft laten sturen en de bezetting van het Bungehuis heeft laten opvolgen door een bezetting van het Maagdenhuis. Ik vind het jammer dat er een deur voor is ingetrapt, maar daar kunnen de bezetters misschien een onderlinge inzamelin voor doen – zo groot kan de schade niet zijn.

Ik ben niet ongevoelig voor kritiek op dit soort acties, maar de ratio lijkt me dat je je als toekijker af zou moeten vragen wat voor ander machtsmiddel er is. Net zoals een bedrijfsdirectie een overleg met haar medewerkers kan negeren en een staking een uiteindelijk gevolg is, vind ik dat deze bezetting mogelijk een noodzakelijke manier is om een probleem zichtbaar te maken.

Vertaald naar een andere situatie: je zegt tegen je baas dat je je graag wil ontwikkelen in je functie en je baas zegt dat dat helemaal prima is. Toevallig biedt hij een cursus aan met een prachtige glanzende folder waarin wordt beloofd dat de vierjarige cursus prachtige doorgroeimogelijkheden biedt. De kosten van tienduizend euro moet je even zelf lappen, maar je krijgt er van alles voor terug. Gaandeweg de vier jaar wordt de cursus een paar keer aangepast en stijgt de prijs tussentijds twee keer en aan het eind blijkt je papiertje net iets minder waard dan de prijs van het papier waar het op gedrukt is. En al die tijd mocht je er niks van zeggen. Dat is wat studeren in Nederland geworden is en als je als student er wel iets van probeert te zeggen, wordt er verteld dat je je niet zo moet aanstellen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *