Corruptie in soorten en maten

Natuurlijk kun je discussiëren over gradaties in corruptie. Jos van Rey is geen Berlusconi en Mark Verheijen is geen Jos van Rey. Maar als puntje bij paaltje komt zijn ze allemaal fout, dus je kunt de discussie net zo goed voeren ná hun ontslag – dat bespaart onrust en gedoe.

Voor de kranten en voor mij als lezer is het natuurlijk hartstikke gezellig als betrokken partijen even afwachten met hun conclusies trekken. Dankzij de afwachtende houding van de VVD in de kwesties Van Rey en Verheijen is er uren en uren leesgenot voor me gepubliceerd.

Daarom heb ik ook hoge verwachtingen van de rel rond Gelderse PVV-fractievoorzitter Marjolein Faber. Mevrouw Faber heeft er voor gezorgd dat het bedrijf van haar zoon voor 8000 euro is ingehuurd om een website te bouwen en te onderhouden, dit ondanks het feit dat de provincie interne regels heeft die het inschakelen van familieleden voor betaalde klusjes verbieden.

Eerlijk gezegd vind ik het geen enorm bedrag, en in die zin is het geval misschien niet te vergelijken met Jos van Rey, maar bij Verheijen ging het ook niet over hele grote bedragen. Corruptie kun je weliswaar uitdrukken in geld, maar uiteindelijk gaat het om het gebruik (of misbruik) maken van invloed voor je eigen gewin of dat van je vrienden of familie. Er is provinciegeld gebruikt om een familielid van een fractielid te bevoordelen, en als de provincie er al geen expliciete regels over had, had iemand bij de Gelderse PVV-fractie eigenlijk al moeten vragen: “Kan dit eigenlijk wel?”

Er zijn een aantal geijkte uitvluchten van daders en medestanders bij zich ontwikkelende corruptieschandalen en schandaaltjes. Zo is er bijvoorbeeld het karakteristieke persbericht dat de schuldige het teveel gedeclareerde bedrag vanzelfsprekend terug gaat betalen, wat het equivalent is van zeggen dat het je spijt dat de dader deze keer betrapt is, maar dat hij de volgende keer voorzichtiger zal stelen. Even vaak voorkomend is de boze uithaal naar politieke tegenstanders omdat de regels breken niet telt als je wordt aangegeven door iemand die niet je vriend is.

Wat me altijd weer opvalt aan dit soort schandaaltjes is hoe dom ze zijn en vooral hoe doorzichtig. De meeste politici die gepakt worden op dit soort corruptie-gevallen bezitten een typische combinatie van arrogantie en domheid. Ze lijken sowieso doordrongen van het gevoel dat ze boven de wet staan en dat wetten en afspraken niet voor hen gelden, maar daar bovenop is het ook vaak zo openlijk. Dacht Faber nou echt dat het niemand zou opvallen dat de website door haar zoon werd gebouwd? Ik ben soms zo teleurgesteld dat men niet probeert om dit soort dingen wat beter te verstoppen.

Als je met een groepje mensen zit te vergaderen en er is een klusje waar niemand zin in heeft, is er altijd wel iemand die zegt: “Misschien wil mijn zoon/broer/neef/buurjongen het wel doen”. Ik zou iedere politicus in Nederland willen adviseren om wanneer de voorgestelde prijs van deze “vriendendienst” meer is dan een VVV-bon en een fles wijn vriendelijk te bedanken voor de suggestie. Want het grote nadeel van (bijvoorbeeld) een website laten bouwen door de zoon van de baas, is dat je niet kunt zeggen dat het een prutswebsite is – zoals bijvoorbeeld de webstek van de PVV, afdeling Gelderland.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *