Voor de bühne…

Geen liefhebber van gratuit politiek cynisme? Wendt dan je ogen af, want er is weer zo’n “nieuwsfeitje” waar ik iets van moet vinden. Een week geleden waren er verkiezingen in Engeland en de uitslag was enigszins verrassend. De Conservatieven van premier Cameron  behaalden de absolute meerderheid, Labour en de LibDems leden zware nederlagen en de UKIP van Nigel Farage behaalde maar één zetel, ondanks de vier miljoen stemmen die ze wisten binnen te slepen.

Meteen na het bekendmaken van de uitslag begon ‘bijltjesdag’: Ed Milliband (Labour) stelde zijn functie ter beschikking, evenals Nick Clegg (LibDems) en Nigel Farage (UKIP). Op zich natuurlijk niet verrassend, zou je zeggen, al is er een belangrijk verschil tussen de bovenstaande drie personen. Labour en de LibDems bestaan namelijk ook zonder Milliband en Clegg – er is zeker iets voor te zeggen dat die twee partijen er potentieel op vooruitgaan. Maar UKIP zonder Farage? Dat is andere koek. Dat is toch een beetje alsof Wilders weggaat bij de PVV of Pim Fortuyn weggaat bij Leefbaar Nederland (jaja).

In die zin ben ik (net als de rest van de wereld) totaal niet verrast door een artikeltje dat vandaag op nu.nl en in meerdere andere media verscheen. Farage mag dan ontslag willen nemen, het mag helemaal niet van het bestuur van UKIP. Blijkbaar is er namelijk een ‘overweldigende meerderheid’ die vindt dat de eurosceptische schreeuwlelijk moet aanblijven als partijleider.

Ik vraag me dan natuurlijk meteen af waar het bestuur de organisatiegraad vandaan haalt om binnen een paar dagen een uitgebreide ledenraadpleging te doen naar het al dan niet aanblijven van Nigel, maar het kan natuurlijk ook om een ‘overweldigende meerderheid’ van het bestuur zijn gegaan. Nog waarschijnlijker lijkt me dat Farage nooit van plan is geweest om op te stappen: het is niet alsof UKIP enige overlevingskans heeft zonder hem – hij is het enige zichtbare lid van de partij dat zich in coherente zinnen kan uitdrukken. En bovendien: je ontslag indienen schept in ieder geval de broodnodige deining.

Persoonlijk had ik nog iets meer drama toegevoegd: eerst opstappen en dan na een paar maanden of een jaar terugkeren om de partij te redden. Past bovendien goed binnen het Messias-complex waar veel politici aan Farage’s kant van het politieke spectrum aan lijken te lijden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *